A A A
Srijeda, 22 Studeni 2017
Bastah i ostali: Stradanjima Bošnjaka čuo tek nakon rata PDF Ispis E-mail
Autor Sanel Babic   
Nedjelja, 07 Lipanj 2009 00:16
04 juni 2009 Svjedok Odbrane prvooptuženog Predraga Bastaha kazao da Krizni štab u Vlasenici, na čijem čelu je bio, 1992. godine nije istinski zaživio. Milenko Stanić, predsjednik Skupštine opštine Vlasenica tokom 1992. godine, tvrdi da je Krizni štab, na čijem je čelu bio, postojao “samo oko mjesec dana tokom maja“, ali da nikada nije preuzeo vlast zbog “funkcionalnih i kadrovskih nedostataka”.

“Krizni štabovi su formirani po stavki iz ustava bivše države i oni su stvoreni kao rezultat odgovora na vrijeme neposredne ratne opasnosti. U Vlasenici on nikada nije istinski zaživio jer nismo imali ni funkcionalnih niti kadrovskih mogućnosti. Došlo je do podjele opštine Vlasenica na srpsku i muslimansku, a veliki dio je izdvojen u opštinu Milići. Tako se desilo da su načelnik policije i predsjednik naše stranke otišli u Miliće, a Krizni štab je ostao bez pripadnika iz policije”, kazao je Stanić, svjedok Odbrane prvooptuženog Predraga Bastaha.

Pored Bastaha, bivšeg pripadnika rezervnog sastava policije, Državno tužilaštvo tereti i Gorana Viškovića, nekadašnjeg pripadnika Vojske Republike Srpske (VRS), za privođenja, ubistva i silovanja počinjena 1992. godine nad nesrpskim stanovništvom Vlasenice, te za “radnje koje su doprinijele funkcionisanju logorskog sistema” u logoru Sušica i drugim zatvorima u Vlasenici.

Bastahova Odbrana tvrdi da je “nemoguće” da rezervni policajac bude terećen za sva ova djela, te da je on radio prema naredbama koje je dobijao s viših instanci, među kojima i od Kriznog štaba.

Krizni štabovi formirani u općinama koje su bile pod kontrolom srpskih vlasti bili su sastavljeni od općinskih funkcionera, policijskih i vojnih zvaničnika, te funkcionera iz Srpske demokratske stranke (SDS).

Stanić je u sudnici kazao da su Bošnjaci iz Vlasenice napustili grad tokom marta i aprila 1992. godine, “kao rezultat dešavanja u Bijeljini, Zvorniku i Srebrenici”, te da u vrijeme ulaska vojske u grad “skoro nije ni bilo muslimana u gradu”.

U Bijeljinu, Zvornik i Srebrenicu tokom marta i aprila 1992. godine ušle su srpske paravojne snage i počinile nekoliko masakara, te protjerale nesrpsko stanovništvo.

“Negdje krajem aprila trebali smo održati sjednicu Skupštine opštine, ali taj dan su upali u Opštinu meni nepoznati ljudi. Nosili su maske i farbe na licu, a mene su zamolili da napustim zgradu i ostavim sve otključano. Nisu uopšte bili nasilni. Izišao sam i nakon nekoliko dana sam se vratio”, kazao je Stanić, pojasnivši da je Krizni štab formiran nakon tog incidenta.

Stanić je dodao da se Krizni štab najviše bavio “spašavanjem industrijskih potencijala zbog tendencije da svi resursi budu prebačeni u novoformiranu opštinu Milići”.

“Nisu moj posao bile bezbjednosne strukture. Mi smo se bavili nekim pitanjima smještaja izbjeglih Srba iz Kladnja i Olova, ali s obzirom na činjenicu da nam iz vojske nisu davali nikakve informacije, a da u Kriznom štabu nije postojao predstavnik Stanice javne bezbjednosti, nismo ništa ni mogli znati”, pojasnio je svjedok.

Odgovarajući na pitanja u vezi sa optuženim Bastahom, Stanić je kazao da ga poznaje kao “čovjeka vedra duha, koji je ostavljao utisak korektne osobe”.

“Bastah sigurno nije mogao sam napraviti taj haos koji se dešavao u Vlasenici. Tamo je postojao historijat cijeli...”, dodao je Stanić.

Tokom unakrsnog ispitivanja svjedok je kazao da mu je poznato da je Sušica bila vojni objekat koji je tokom rata korišten kao “prihvatni centar”, te da je o stradanjima Bošnjaka čuo tek nakon rata.

Drugi svjedok Bastahove Odbrane, Boro Mijić, bivši policajac iz Vlasenice, rekao je da je u aprilu 1992. godine u njegov grad ušao Novosadski korpus, te da su “neki ljudi, vojska ili paravojska, razoružali kompletnu policijsku stanicu”.

“Ja sam nakon tog perioda odlučio odvesti djecu u Ramu i nisam se vratio sve do početka jula. Ne znam šta se dešavalo u maju i junu, ali poslije toga smo samo gledali da uzmemo nalog i radimo šta piše. Svi smo imali straha, niko nije mogao pomisliti da će ova žalost trajati toliko dugo”, kazao je Mijić.

Svjedok je dodao da je Bastaha poznavao i prije rata, te da ne zna o njemu “ništa loše”, a da ga je tokom rata viđao da radi “kao vozač pri rezervnoj policiji”.

Naredno ročište zakazano je za 8. juni 2009. godine.